جنگلهای مانگرو، مجموعهای از درختان همیشهسبزی هستند که در سواحلحوزههای آبخیز، بهویژه در مصبها و خورهای مجاور دریا رشد میکنند. این بومسازگان ارزشمند به دلیل اهمیت بالای زیستی و حساسیت زیاد نسبت به آسیبهای محیطی، نیازمند حفاظت و مدیریت مؤثر میباشند. در این پژوهش، جنگلهای مانگرو تیاب و کلاهی، واقع در شهرستان میناب از توابع استان هرمزگان با مساحت تقریبی 31/126 کیلومترمربع، به منظور بررسی وضعیت تخریب این بومسازگانهای ارزشمند انتخاب شدند. تصاویر ماهوارهای سنتینل-2 مربوط به سالهای 2019 و 2024 از طریق سامانه Google Earth Engineاستخراج و با استفاده از شاخصهای پوشش گیاهی NDVI، EVIو MVIمورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل شاخصهای پوشش گیاهی نشان داد کهدر سال 2024، مساحت جنگلهای مانگروی باطراوت براساس شاخصهای NDVI، EVIو MVIبه ترتیب 07/4، 31/2 و 59/4 درصد برآورد شده است. این مقادیر در مقایسه با سال 2019 به ترتیب افزایش 98/0، 74/0 و 39/1 درصدی را نشان میدهند. همچنین در همین بازه زمانی، مساحت مانگروهای بدون طراوت نیز بر اساس شاخصهای مذکور به ترتیب 6/0 درصد (NDVI)، 03/0 درصد (EVI) و 85/0 درصد (MVI) افزایش یافته است. به منظور بررسی عدم قطعیت طبقهبندی از شبیهسازی مونت-کارلو و روش IQRاستفاده شد. نتایج مونت-کارلو افزایش دقت کلی مدل از 67/0 درصد در سال 2019 به 73/0 درصد در سال 2024 را نشان داد. نتایج IQRعملکرد خوب NDVIو ثبات MVIرا نشان داد. با وجود این، شاخص EVIبه دلیل پایداری و حساسیت بالا نسبت به پوشش متراکم، عملکرد بهتری در شناسایی جنگلهای مانگرو دارد. این مطالعه بر اهمیت انتخاب شاخص مناسب و استفاده از عدم قطعیت در تحلیل صحت و دقت کلاس های مختلف حاصل از طبقهبندی آنها در پایش بومسازگانهای ساحلی تاکید دارد.
