:: دوره 11، شماره 39 - ( 10-1396 ) ::
جلد 11 شماره 39 صفحات 39-48 برگشت به فهرست نسخه ها
نقش دانش بومی در توسعه ی پایدار منابع آب و خاک روستایی (مطالعه موردی: روستای قصاب ذالکان شهرستان بابل)
پیام ابراهیمی*، جمیله سلیمی کوچی
چکیده:   (4866 مشاهده)

قدرت بخشی به جامعه­ی محلی از طریق بومی­سازی و بر پایه­ی دانش بومی یکی از گفتمان‌هایی است که در عرصه­ی پارادایم­های جدید توسعه مطرح و مورد توجه زیادی قرار گرفته است. بومی­سازی در ارتباط با برخورد جامعه با روند دگرگونی از سنتی به مدرن و نحوه­ی برخورد یا تعامل جامعه درون مدار با جامعه بیرونی مفهوم پیدا می‌کند. در این تحقیق با استفاده از دو نوع پرسشنامه، تفاوت دانش بومی و رسمی در زمینه منابع طبیعی موجود در روستا به­ویژه آب و خاک به بررسی دیدگاه سرپرستان خانوار آنان پرداخته شد. با استفاده از 64 پرسشنامه در روستای قصاب ذالکان شهرستان بابل استان مازندران امتیازات دانش بومی و رسمی با دو رویکرد صفر و یک و کم-متوسط و زیاد بررسی گردید. نتایج نشان داد سرپرستان خانوار روستای مورد مطالعه 13/16 درصد در زمینه­ی دانش بومی به سازگاری آن و 92/28 درصد در زمینه­ی دانش رسمی به علمی بودن آن رای داده­اند. همچنین سایر پارامترها در هر دانش به ترتیب اولویت­بندی گردیدند. از سوی دیگر با بررسی راهبردهای دو دانش بومی و رسمی به­منظور حفظ منابع آب و خاک در روستا دانش بومی با 056/48 درصد نسبت به دانش رسمی با 077/42 از دیدگاه جامعه­ی روستایی سازگاری و کارآیی بالاتریی را نشان می­دهد. با استفاده از نتایج این پژوهش می­توان میزان پذیرش آهنگ نوآوری 979/5 درصدی را در روستای مذکور مشخص نمود و فناوری مورد پذیرش این روستا نظیر محصول، دستاورد و یا فناوری که در آینده انتقال پیدا می­کند باید با دانش محلی سازگار و قدرت پاسخگویی به مشکلات روستایی به لحاظ دانش رسمی را داشته باشد. 

واژه‌های کلیدی: دانش بومی، دانش رسمی، اولویت‌بندی، روستای ذالکان
متن کامل [PDF 766 kb]   (3055 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1394/9/14 | پذیرش: 1395/6/28 | انتشار: 1396/10/17


XML   English Abstract   Print



دوره 11، شماره 39 - ( 10-1396 ) برگشت به فهرست نسخه ها